وبلاگ طلسم شده ی من

پس چی که مرحله داره. خوبشم داره.درخت تا وقتی شاخه هاش جون دار نشدن نمیتونه درست برگ بده. برگ نداشته باشه جون نداره گل بده. گل نداشته باشه از کجا بتونه میوه بده؟ همش به هم وصله. دارم دوباره قد میکشم. استخونام ترق ترق صدا میدن. رشد کردن درد داره.هر بار که قراره یه اتفاق جدیدی بیفته، مث بازی کامپیوتری خدا برام یه ایونت میذاره و tutorial اش رو نشونم میده. بعد کم کم آهنگ boss fight میاد و فصل جدید رشد کردن شروع میشه. توی level خدا میدونه چندم بازی هستم. اینجا و الان، باید یاد بگیرم چجوری وا ندم. هه! فکر کردین راحته؟ زرشکه؟ نخیر! وا ندادن با قلدری کردن و فحش دادن و تهدید کردن فرق داره. با پنجول کشیدنم فرق داره. حتی با قهر کردنم فرق داره. البت قهر کردن اگه ده سال یه بار استفاده بشه سلاح موثریه... و...

ماه رمضون، ماه بعد از افطار انقدر بخور که دیگه نفست بالا نیاد، بر همگان مبارک!...

(یکی از پست های 6 سال پیش وبلاگم. آدما چند درجه میتونن عوض بشن؟) می ترسید. این چیزی بود که فکر میکرد فقط خودش می داند. می دوید و می رفت و می آمد و می جنگید اما تمام مدت جنگش دفاع کردن بود. از چه؟ از خودش و از چیزهایی که فکر میکرد دارد و نداشت. خسته بود. نمی دانست میان این دویدن ها فرصتی برای استراحت...

از وقتی چراغ خوابمو گذاشتم کنار، هر وقت چراغای اتاقمو خاموش میکنم آسمون فوق العاده میشه. آسمون... سقف اتاقم. یه چراغ خواب کوچیک داشتم که هر وقت اتاقم تاریک میشد خود به خود روشن میشد. این اواخر چشمامو اذیت میکرد. الان که گذاشتمش کنار و نورش مزاحم نیست، سقف اتاقم فوق العاده شده. بیشتر دیوارهاست ولی وقتی اتاق تاریک تاریکه در و دیوار یه دست سیاهن. ستاره هارو از این پایین نگاه میبینم و مثل آسمونه. قشنگه......